02 augustus 2019
Het Belgische voetbalteam eindigde afgelopen maand als derde op het WK-voetbal in Polen, georganiseerd door Hope For Mundial. Dat is het wereldkampioenschap voetbal voor jongeren uit een weeshuis of jongerencentrum. De editie 2019 was intussen de zevende in het rijtje. Imran Raoui en Annas Zeroual uit de Belgische ploeg en Redouan El Ouazghari, die het team begeleidde, delen hun ervaring. “Dat er mensen zijn die aan deze jongeren denken en er iets voor doen, vind ik echt knap”
  • Hoe was het tornooi?

Imran: Spectaculair. Dit is een tornooi dat ik nooit zal vergeten. Alles was perfect gepland en het is allemaal heel vlot verlopen.

Annas: Het is een ervaring. Vooral om te kunnen spelen in een stadion. De sfeer was geweldig en je maakt veel nieuwe vrienden van de andere landen die daar aanwezig zijn.

  • Hoe voelde het om aan dit tornooi te mogen deelnemen?

Imran: Voor mij was dit een zeer leuke en leerrijke ervaring. Ik heb veel bijgeleerd over andere landen en mensen. Dat heeft mijn manier van denken toch wel op een positieve manier veranderd.

Annas: Het is een unieke kans om zoiets te mogen meemaken. Al die landen die samenkomen. Het is een eer om daar aanwezig te zijn.

  • Wat was je gevoel na het veroveren van de derde plek?

Annas: We hadden graag het tornooi gewonnen, dat was ons doel toen we naar Polen vertrokken. Maar een derde plek is ook niet niets. Na de uitschakeling moesten we koste wat het kost de derde plek behalen. Dat is ons toch maar mooi gelukt.

Imran: We waren uiteraard blij, maar ik had toch ook liever de eerste plek gehad. Ik had het gevoel dat we het konden halen maar spijtig genoeg is het ons niet gelukt. Volgend jaar beter!

    data/upload/assets/Bewerkt2_680x.jpg
  • Hoe was het groepsgevoel tijdens de reis? Zowel binnen het eigen team als met de andere teams?

Imran: Ik ben met een groep gegaan waarvan ik de helft enkel bij naam kende en sommige zelfs niet. Aan het einde van de rit waren we een echte vriendengroep waarbij ik me goed voelde. In het begin vonden we vooral aansluiting met het Nederlandse team, aangezien die taalbarrière klein is. Maar hoe langer we in Polen verbleven, hoe meer we in contact kwamen met andere landen en jongeren. Zo werden de spelers van Ierland onze beste maten, konden we het goed vinden met Thailand en in de bus werd Spanje onze babbelpartner. De andere ploegen hadden ons ook graag, zeker omwille van ons voetbal.

Annas: We kwamen goed overeen met de andere teams, ze hadden ons graag denk ik. En binnen onze eigen ploeg was het alleen maar lachen en onnozel doen. Ik zou veel vaker met dit team weg willen. We zijn een hechte groep geworden.

  • Heb je nieuwe vrienden gemaakt tijdens het tornooi?

Annas: Ja, zeker. Tijdens de eindceremonie voelde het echt alsof je afscheid moest nemen van een grote familie. Mensen van verschillende landen, religieuze afkomsten en culturen. We wisselden dan ook heel wat Facebook- en Snapchataccounts uit met jongeren uit Nederland, Litouwen, Polen, Ierland, Thailand …

Imran: Zelfs nu na het tornooi krijg ik nog vriendschapsverzoeken van over heel de wereld. En daar draait het allemaal om. Verbinding maken met jongeren over heel de wereld door één gemeenschappelijke passie: voetbal.

  • Van wie komt het initiatief in België voor die ploeg?

Redouan: Ik heb het tornooi leren kennen via onze collega’s uit Nederland. Na samenspraak met mijn collega Karim zagen we het wel zitten om ervoor te gaan. Voor Karim en zijn sportwerking bij Formaat is het ook een kers op de taart. Ik wil ook mijn twee vrijwilligers Youssef Achbari en Youssef Addib bedanken. Zo was Youssef Achbari onze coach en nam hij de spelers onder zijn hoede. Youssef Addib was net zoals ons een begeleider en zorgde mee voor een uitgebreid, leuk programma voor de jongeren.

Verder werkten we samen met alle jeugdhuizen die Formaat zelf beheert in Antwerpen: Den Eglantier, 2050 en Schietgang. Zo kunnen we kansen bieden aan jongeren uit zowel Berchem, Linkeroever als Hoboken.

  • Hoe ben je bij deze ploeg terechtgekomen?

Annas: Zelf ben ik actief als jongere in jeugdhuis Schietgang, maar ik was vorig jaar al mee geweest dus wisten ze wat mijn capaciteiten waren.

Imran: Ik ben in contact gekomen met deze ploeg door jeugdwerker Karim Hitou, van Formaat. Ik wilde heel graag meedoen en vroeg hem of ik nog meekon.

Redouan: De jongeren die deelnemen zijn jongeren die actief zijn in onze werkingen. Dat is ons uitgangspunt. Eerst organiseren we testdagen in onze drie werkingen waar jongeren de kans krijgen om hun kunnen te laten zien aan ons. Nadat we deze testdagen hebben gehad, maken we een voorselectie die uit ongeveer tien à vijftien spelers bestaat. Vervolgens gaan we hier intensief mee trainen en spelen we enkele vriendschappelijke wedstrijden waaronder ook de selectie van Nederland en Frankrijk. Uiteindelijk steken we met alle begeleiders de koppen bij elkaar om de definitieve selectie te bepalen. Eens we ons vaste team hebben leggen we de focus op de teamgeest door samen te gaan zwemmen of een leuke activiteit te doen. We vinden het belangrijk dat het team een grote familie wordt!

    data/upload/assets/Bewerkt3_680x.jpg
  • Wat maakt dit tornooi zo speciaal? Wat heb je geleerd uit deze reis en dit tornooi?

Annas: Ik heb vooral geleerd dat je na een tegenslag toch nog verder moet strijden. Na het verlies tegen Nederland zijn we toch nog doorgegaan en hebben we die derde plek veroverd. Die moraal zal ik ook blijven hanteren in mijn verdere leven. Dat je na een tegenslag niet bij de pakken moet blijven zitten, maar moet opstaan en nog harder moet werken voor je doelen. Het was ook heel mooi om de samenhorigheid te zien tussen de verschillende landen en om van elkaars culturen te leren.

Imran: Wat dit tornooi zo speciaal maakt is de boodschap erachter: dat er echt mensen zijn die aan deze jongeren denken en er iets voor doen vind ik echt knap.

  • Wil je volgend jaar opnieuw deelnemen en nog beter doen?

Imran: Ik zou heel graag opnieuw willen deelnemen als dat kon, maar ik zal dan te oud zijn om nog mee te doen. Misschien kom ik wel mee als supporter om de jongens aan te moedigen, want ik blijf er bij: this is a once in lifetime experience.

Annas: Jazeker. Spijtig genoeg gaat het ook voor mij niet meer, maar ik zou niets liever willen.

  • Wil je later dan ook zelf voetballer worden?

Imran: Voetbal is zeer belangrijk voor mij, maar het is niet voor mij weggelegd om later voetballer te worden. Ik heb andere prioriteiten.

Annas: Voetbal is my life! Ik hoop het. Ik doe mijn best!