Blind date: Lindsay Wuyts & Ilse Bosch

Tekst & foto: Frederik Debeuckelaere Het jeugdhuis is een burcht waar mannen de plak zwaaien en vrouwen nobele onbekenden zijn… Het is een stereotiep beeld dat in deze tijden niet meer van toepassing is. Voor Blind date zetten we deze keer twee sterke voorzitsters tegenover elkaar: Ilse Bosch van jeugdhuis Asgaard in Sint-Amandsberg en Lindsay Wuyts van jeugdhuis Den Dijk in Sint-Lenaarts. Samen ontkrachten ze een aantal mythes over mannen en vrouwen in het jeugdhuis.

In een overwegend mannelijke wereld zijn beide dames de uitzondering op de regel. Als drijvende kracht achter hun jeugdhuis, hebben ze de touwtjes in handen. Toch verschilt de verhouding mannen/vrouwen in hun bestuur. Lindsay is als voorzitster van Den Dijk de enige vrouw in haar bestuur. Voor haar was het in de begindagen niet makkelijk om haar stempel te drukken in het bestuur. “Toen ik voorzitter werd, was ik zeventien. Erg jong dus. Ik was op dat moment de enige vrouw in het bestuur en bovendien de jongste van de hele groep. Ik heb in die eerste dagen zwaar mijn best moeten doen om mij te bewijzen”, vertelt Lindsay. “Maar uiteindelijk zijn ze toch naar mij beginnen luisteren.” Bij Ilse is de verhouding bij de bestuursvrijwilligers fifty-fifty. Haar start als voorzitter verliep net iets anders. Jeugdhuis Asgaard bestaat nog maar anderhalf jaar, en zij stond mee aan de wieg. “Het jeugdhuis bestaat nog niet zo lang; in de begindagen hadden we vooral het idee dat we ons als groep moeten bewijzen. We zijn met heel weinig begonnen, en hebben zelf alles opgebouwd.”

Verrassing

Een vrouw als voorzitster van een jeugdhuis is een echte witte raaf. Beide dames merken het vaak op in hun omgeving. “De mensen durven weleens raar opkijken als ze mij als ‘de voorzitter’ ontmoeten, bijvoorbeeld tijdens evenementen”, zegt Ilse. “Dan zien ze een vrouw en dan merk je toch even de verrassing in hun ogen. Ze hadden een man verwacht.” Lindsay haalt als voorbeeld haar afspraken met brouwers aan. “Laatst kreeg ik letterlijk de opmerking dat het de eerste keer was dat ze een vrouwelijke voorzitter ontmoetten. Dat vinden ze dan bijzonder. Maar het omgekeerde is ook waar. Zo ontmoette ik onlangs een vrouwelijke vertegenwoordiger van een brouwerij. Dat zie je ook niet vaak!” Of een vrouwelijke voorzitter de nodige touches aanbrengt aan het jeugdhuis kunnen de dames niet bevestigen. “Als er bands optreden, maken we effectief zelf ons vers eten. We merken dat dit in andere jeugdhuizen minder het geval is. Maar verder verschillen wij niet meer van andere jeugdhuizen,” vertelt Ilse.

De verhouding tussen mannen en vrouwen is voor beide jeugdhuizen verdeeld, zowel in het bestuur als bij de bezoekers. “Bij ons komen over het algemeen meer jongens dan meisjes langs in het jeugdhuis. Dat is nu eenmaal zo”, bevestigt Lindsay. “Een keer in het jaar organiseren we wel een vrouwenavond. Dan mogen alle meisjes cocktails drinken, en moeten de mannen achter de toog blijven staan. En ons serveren”, zegt ze lachend. Bij Asgaard merkt Ilse dat het omgekeerde plaatsvindt: “Er komen steeds meer meisjes langs. Waar dat aan ligt, kan ik niet meteen zeggen. Het is een feit dat het aantal meisjes in de metal-community ieder jaar blijft stijgen. Ze vinden er een soort verbondenheid en camaraderie die er elders niet is.”

Voetjes op de grond

Zijn er dan grote verschillen tussen de manier waarop mannen en vrouwen de organisatie aanpakken? Volgens beide dames zit het verschil hem in het uitwerken van planning. “Vrouwen werken gestructureerd. Wij plannen alles beter in. Ik merk vaak dat de jongens het allemaal net iets te groots willen aanpakken. Ze willen een project beginnen, maar beseffen niet dat niet alle punten haalbaar zijn”, zegt Lindsay lachend. Ilse kan dit alleen maar bevestigen: “Er moet dan op tijd iemand de boot aan wal houden en de mannen erop wijzen dat niet alles wat ze verzinnen ook effectief zal lukken. Voetjes op de grond dus.” Maar voorts merken zowel Ilse als Lindsay niet veel verschil op tussen het werken met mannen en vrouwen. “De vrouwen kunnen nu eenmaal alles wat een man kan. Wij werken even hard als de mannen, zelfs harder. De helft van ons vrijwilligersteam bestaat uit vrouwen. We zijn onze eigen baas en sleuren zelf met de vaten”, vertelt Ilse. “Vaak moet ik zelfs de mannen hier uitleggen hoe je pinten moet tappen en een vat moet aansluiten.”

Lees het Formaat Magazine van september 2018 hier of abonneer je via een mailtje naar redactie@formaat.be.